Nog niet geleverd, toch direct boter bij de vis

ERMELO - Vorige week maandag, stak wethouder Jan van Eijsden nog de hand diep in de boezem van de Gemeente Ermelo. Die gaat namelijk haar betaalgedrag verbeteren. Gemiddeld doet de gemeente er circa 39 dagen over alvorens haar leveranciers worden betaald. ,,Dat kan beter'', stelt de wethouder vast, al herkent hij de Gemeente Ermelo niet in de onderzoeken van MKB. Daarin brengt Ermelo het wat betreft haar betaalmoraal er niet zo goed vanaf. ,,Maar de keren dat leveranciers nog geen prestatie hebben geleverd, zodat nog niet betaald is, worden vast ook meegeteld'', vermeldt Van Eijsden nog wel als reden voor de mogelijk lage rangorde van de Gemeente Ermelo in het onderzoek.

Fijn, dat de Gemeente Ermelo sneller gaat betalen, het streven is zelfs nog voor de officiële betaaltermijn van 30 dagen over te gaan tot betaling wanneer de prestatie geleverd is. Dat is goed nieuws voor de leveranciers. Maar dan ga je als burger naar het gemeentehuis om een paspoort aan te vragen en dan kom je er tot je verrassing achter dat je dan als klant direct moet betalen. Al bij de aanvrage en niet achteraf bij levering van de prestatie!

Foto

Je komt om twaalf uur binnen en bent rond tien over twaalf aan de beurt. Alles wordt ingevuld maar dan wordt de zeer recent foto, die zeer goed lijkt en zeer helder is, afgekeurd. Mijn oren gaan schuil achter mijn haar en mijn tanden zijn te zien, omdat ik glimlach op de foto! Geen nood, de vriendelijke dame aan de balie zegt dat er foto's gemaakt kunnen worden in de hal voor 7 euro, maar dan moet je alles zelf doen. ,,Foto Peters zit om de hoek.'' Maar lukt dat dan nog voor 12.30 uur wanneer het gemeentehuis dicht gaat? ,,Ja hoor, ik wacht wel op u'', zegt ze. Ik ren naar buiten maar moet helemaal omlopen vanwege de werkzaamheden. Halverwege de Stationsstraat bedenk ik me ineens dat Foto Peters toch weg is uit Ermelo? Ik ren terug en verontschuldig me in het voorbijgaan voor mijn haast heb op het smalle paadje voor de winkels, dat is vrijgehouden van werkzaamheden in de Stationsstraat. Een dame wijst me naar het Raadhuisplein. Daar zit Foto Peters nu in een brillenzaak. Ik haast me naar binnen en zie een lieve oudere dame op het stoeltje, klaar voor de foto. Ze lacht en zegt tegen de fotograaf: ,,Fijn dat u me nog kunt helpen, dan kan ik nu weer terug naar het gemeentehuis. Zij ook al? ,,Ja hoor, voor de vierde keer zijn de foto's afgekeurd, maar nu sta ik er gekleurd op'', zegt ze droog. Ik moet daar hard om lachen maar dat mag niet, want ik mag mijn tanden niet laten zien. ,,U mag wel lachen hoor, maar dan wel met uw lippen op elkaar'', zegt de fotograaf, die zijn best doet ons beiden snel van dienst te zijn. Ik grijns en zie er dan ook niet uit op de foto's. Ik lijk ook veel minder op mezelf dan op die andere foto, die is afgekeurd. Maar het kan me niet schelen, ik vraag de dame mijn komst al vast aan te kondigen op het gemeentehuis. Dat wil ze wel.

Slalommend

Rennend en slalommend, om de mensen te ontwijken die zelfs nog fietsen op het smalle paadje tussen het hek en de Dialoog, ren ik naar de deuren van de hal. Die zijn dicht en de dame van de foto voor mij, staat er voor. Maar dan stappen er mensen uit en de dame glipt naar binnen. Ik zie mijn kans schoon en schiet er achter aan, precies op tijd. De dame achter de receptie vraagt een beetje boos wat wij komen doen. ,,Het gemeentehuis is dicht.'' Wij leggen uit dat we door de dame van de paspoorten worden verwacht. ,,Dat moet dan beter worden afgestemd'', bromt de receptioniste. Maar wij zijn stikblij dat we toch binnen zijn gekomen en geven geen krimp. We lopen naar de balie en overhandigen de foto's. Het formulier is al ingevuld.

Vingerafdrukken

Alleen moet ik nog met mij wijsvinger afdrukken maken op een apparaatje. ,,Vroeger ging dat toch met een stempel?'', vraag ik nieuwsgierig als ik ben. ,,Nou hier niet hoor, wel op het politiebureau'', zegt ze onverstoorbaar. Oké, daar ben ik niet bekend, dus dat moet ik dan ergens gelezen hebben. De dame zegt dat ze mij zal berichten wanneer het paspoort klaar is. Ik wil al weglopen, maar dat had ik gedacht. ,,U moet nog wel betalen'', zegt ze streng. ,,Dat is dan 65 euro!'' Ik maak nog een grapje. ,,Goh, maar de gemeente betaalt toch ook achteraf? De prestatie is immers nog niet geleverd?'' Ze heeft vast een cursus 'lastige klanten' gehad, want ze reageert niet. Het is immers ook maar een grapje? Of toch niet? Ik ben oprecht verbaasd dat ik vooruit moet betalen en dan ook nog een fors bedrag voor een onnozel stukje plastic met een rare foto en mijn vingerafdrukken. En dan zijn de 10 euro voor de vier lelijke foto's van mijn grijnzende tronie zonder tanden nog niet eens meegeteld. De andere dame en ik uit de fotozaak vermoeden stiekem al dat Foto Peters samen met de gemeente een dealtje heeft gemaakt. Want waarom zit de fotograaf dan nu ineens zo vlak bij het gemeentehuis?

Dichte deur

Ik verlaat het inmiddels dichte gemeentehuis, het is inmiddels tien voor een. Een vijftal ambtenaren willen gelijk met mij naar buiten gaan voor de lunch. ,,U kunt er wel uit maar er niet meer in'', zegt de receptioniste. ,,Het gemeentehuis is vanmiddag gesloten. Wat de gemeenteambtenaren uiteindelijk hebben afgesproken met haar, weet ik niet, maar ik kijk toch nog een keertje achterom. Lopen ze nu toch naar buiten? Ja, ze doen het toch. Waar zullen ze straks naar binnen gaan? Ik kan het niet laten, nieuwsgierigheid is nu eenmaal mijn tweede aard. Zal ik terug gaan en het ze vragen? Nee, toch maar niet.

Moraal

De moraal van dit verhaal? Ik ben 75 euro lichter en moet nog maar afwachten of en hoe het stuk plastic wordt geleverd! Betaling had toch ook gekund bij aflevering, toch? Of bestaat er een te groot risico dat mensen paspoorten aanvragen en ze niet komen ophalen? Of zouden er veel burgers zijn die hun foto's afkeuren als het paspoort wordt afgeleverd en daardoor niet willen betalen? Op die vragen zal ik wel nooit antwoord krijgen. Burgers hebben geen betaaltermijn, die moeten gewoon betalen, prestatie of niet. Gewoon boter bij de vis! En de Gemeente? Die gaat sneller betalen, maar dan wel pas ná levering van de prestatie.