Daisy Vliegenthart-Goedhart: jazeker, maar niet altijd!

Vaak wordt mij gevraagd of ik het leuk vind in de politiek. Mijn antwoord is steevast: ja zeker! Maar is het altijd leuk? Nee, uiteraard niet. Niets is altijd leuk, ook de politiek niet. Politiek vraagt ook om het maken van lastige keuzes, niet alles voor elkaar kunnen krijgen wat je wil en omgaan met mensen die het niet eens zijn met je keuzes en je standpunten. Het hoort er allemaal bij. Het is waarvoor je kiest als je in de politiek actief wordt als volksvertegenwoordiger: het besef dat je nooit iedereen tevreden kunt stellen. Streef je tevredenheid voor een ieder na, dan kom je nooit tot het maken van keuzes.

Deze week was uitgebreid in het nieuws dat 7% van de raadsleden overweegt te stoppen met hun raadswerk door alle negatieve reacties en soms zelfs bedreigingen die zij krijgen. Er werd schande gesproken over de bejegeningen waar deze raadsleden aan onderworpen worden. Ik wil een andere kant belichten.

Negativiteit

De negativiteit is onderdeel van het politieke werk. Er wordt van politici gevraagd om besluiten te nemen en daarbij hoort ook het onder ogen zien van de gevolgen van deze besluiten. Dat maakt soms emoties los als teleurstelling, verdriet, boosheid en woede. Deze emoties zijn dan gericht tegen de mensen die deze besluiten nemen. Is dat vreemd? Nee, zeker niet. Is daarmee geweld goed te praten? Nee, dat zeker ook niet. Het vraagt moed, geduld en een rechte rug om als politicus of bestuurder met deze emoties om te gaan.

Ik ben van mening dat het erbij hoort. Het is niet allemaal leuk. Wat belangrijk is, is dat politici weten waar ze aan beginnen en dat ze ook goed begeleid worden en beschermd waar nodig. Daarin zie ik veel ruimte voor verbeteringen, ook binnen mijn eigen partij. Het is soms lastig om goede en bekwame mensen te vinden voor volksvertegenwoordigende functies en dat wordt niet makkelijker als ook deze kant meer aandacht krijgt. Toch is het belangrijk ook het eerlijke verhaal te vertellen aan mensen die overwegen politiek actief te worden.

In gesprek

Ook ik vind de gesprekken met mensen die boos of verdrietig zijn over besluiten die we nemen niet altijd makkelijk, maar ik ga ze niet uit de weg. Mijn uitnodiging aan iedereen is: laat me het weten als er iets is, ook als u het niet met mij, of de standpunten van mijn partij, eens bent. We zullen het niet altijd eens worden, maar het is goed om daarover in gesprek te gaan. Maar wel met respect! Iedereen, hoe boos of verdrietig ook, hoort respectvol met een ander om te gaan. Dat wordt van een politicus verwacht, maar mogen we dat niet van iedereen verwachten?