Fietsvriendelijkheid in Ermelo soms ver te zoeken

ERMELO – Het lieflijke Ermelo, een oase in het groen waar de fietser te gast is. Dat denk je wanneer je de berichten leest over het chaotische fietsgedrag in de grote steden. Daar gedraagt de fietser zich - als je de columns in de media tenminste mag geloven - als een regelrechte hufter die alle regels aan zijn/haar laars lapt. Toch niet in Ermelo, dat zich immers zo graag profileert als fietsvriendelijk dorp bij uitstek?

Helaas is ook in ons lieflijke groene dorpje de verkeershufterigheid een normaal verschijnsel. In dit dorp zijn geen flitspalen, geen snelheidscontroles, laat staan blauw op straat te bekennen, omdat 'de burger hier zijn eigen verantwoordelijkheid dient te nemen'. Uitspraken van de plaatselijke wethouder van ChristenUnie en onlangs ook weer gebezigd door een raadslid van CDA Ermelo. Maar hoezo eigen verantwoordelijkheid nemen? Wanneer je plat of omver bent gereden door je medeverkeersdeelnemers? Word je geacht zelf achter zulke hufters aan te gaan om ze een standje te geven? Persoonlijk zou ik dit soort lui liever een mep verkopen, zeker vandaag, toen ik me zonder moeite kon verplaatsen in de hoofdpersoon in de film Falling Down. Hierin gaat Michael Douglas compleet door het lint en neemt - gewapend- het recht in eigen hand en trekt ten strijde tegen alle onrechtvaardigheid van de maatschappij. Met absurd veel geweld maar wel heel herkenbaar.

Politiek correcte brein
Het is prachtig weer en ik fiets naar het dorp en parkeer het ijzeren ros aan het begin van de Stationsstraat, want je mag er toch niet doorheen fietsen. Dat verbod geldt blijkbaar alleen voor mij want ik word door een groep van circa 10 schaars geklede toeristen bijna van mijn sokken gefietst. Ik houd me in en zeg zo aardig mogelijk dat je daar overdag niet mag fietsen. Ze kijken niet op, mompelen iets, maar rijden vervolgens als zombies in colonne door. Elkaar netjes aanspreken op gedrag helpt blijkbaar alleen in het politiek correcte brein van lokale politici, die geloven nog altijd in sprookjes waarin alles goed afloopt en het goed overwint. Ik haal mijn schouders op, het is immers mooi weer en wat zal ik me druk maken om die dummies. De tijd dat je elkaar zonder middelvinger te krijgen kan aanspreken, ligt al eeuwen achter me, nu heet het: vrijheid, blijheid! De hufterigheid neem je op de koop toe, toch!

Onverzettelijk
Ik rijd terug richting station. Het is druk rond deze tijd (vijf uur), veel fietsers komen me tegemoet. Twee jonge dames komen naast elkaar fietsend dichterbij en een jongeman wil daar met een noodgang nog voorbij. Ze rijden nu met zijn drieën naast elkaar en er blijft weinig ruimte over voor mij om hen te passeren. De knul mindert echter geen vaart en komt gevaarlijk dicht op me af in de veronderstelling dat ik als oudere wel voor hem zal wijken. Fout, hij haalt het slechtste in mij boven. Ik rijd stug door, ga geen centimeter opzij en bereid me voor op een botsing. Op een haar na raken we elkaar niet. Hij is zichtbaar geschrokken van mijn onverzettelijkheid en valt bijna tegen de dames aan. Net goed, ik lust dit soort hufters rauw! Ik lach in mijn vuistje, dat zal hij niet snel weer doen.

Zwarte SUV
Ik vervolg mijn tocht vol gevaren en steek over naar Veldwijk, er komt niets aan van rechts en gok erop dat ik voorrang krijg van links, ware het niet dat de grote zwarte SUV wel erg hard van links over de Dr. Van Dalelaan (30 km) aan komt scheuren met zijn richtingaanwijzer naar links. Ook hij wil net als ik over Veldwijk. Ik kijk naar de bestuurder en doe een schietgebedje. Met piepende remmen staat hij op het laatste moment stil en laat mij gelukkig nog net voorgaan en waagt het niet voor me langs naar links te scheuren. Ik kijk naar zijn auto, het zal toch niet ...! En ja hoor, het zal toch wel! Het is dezelfde aso-rijder die mij een paar dagen eerder rond dezelfde tijd en dezelfde plek ook al bijna op zijn bumper had. Een identieke verkeerssituatie, zij het dat toen een auto voor hem stopte om mij voorrang te geven. De man in de aso-bak had toen de brutaliteit om achter de stilstaande auto langs vlak voor mij links af te slaan om eenmaal over de spoorwegovergang met hoge snelheid te verdwijnen over het Veldwijkterrein. Ik ben perplex. Twee keer is scheepsrecht, wat een aso. Dit keer probeer ik erachter te komen waar Maar hij rijdt te snel. Te laat, nog net zie ik hem bij de rotonde over de Horsterweg naar links verdwijnen.

Sluipverkeer Veldwijk

Deze verkeershufter heeft dus zijn sluipweg gevonden en vermijdt zo het kruispunt bij de Horsterweg. Over het Veldwijkterrein snijd je lekker af en als je van rechts komende fietsers ook geen voorrang geeft, gaat het nog sneller, moet hij gedacht hebben. De Michael Douglas in mij roert zich, want wat zou ik die man graag 'netjes en correct' onder handen hebben willen nemen. Ik snap dat de agressie toeneemt in het verkeer met zulke deelnemers. En dan te bedenken dat er geen haan naar kraait omdat onze overheid voor zichzelf geen taak ziet in handhaving van verkeersregels binnen de bebouwde kom. Sterker wanneer een lokale partij (BBE) dit aan de orde stelt wordt het probleem afgedaan met naïef gezever over de eigen verantwoordelijkheid van burgers. De terugtredende overheid toont zich steeds laffer, verschuilt zich achter de burger en dat in een tijd waarin niemand zich nog iets van (verkeers)regels aantrekt maar waarin die zelfde overheid (en haar politici) wel de mond vol heeft over verval van normen en waarden. Niemand is verantwoordelijk, wegkijken is het devies en je dan beklagen dat de maatschappij verhardt en verhuftert. De hypocrisie ten top.

Verantwoordelijkheid
Even verlang ik naar Duitsland waar ik in het mooie Sauerland agenten regelmatig zie surveilleren op straat. Waar ik talrijke flitspalen waar nodig zie flitsen, waar controle op snelheid heel gewoon is en eenmaal geflitst binnen de bebouwde kom, de boete gewoon verdubbeld wordt. Daar kan het blijkbaar wel en heeft men wel geld over voor veiligheid en handhaving op straat. Iets minder vrijheid en blijheid misschien, maar ook minder doorgeslagen hufterigheid dankzij een overheid die zijn verantwoordelijkheid nog steeds neemt en deze niet om de verkeerde redenen afschuift op de burger. Ouderwets gezellig, zullen we maar zeggen en heel wat rechtvaardiger als je het mij vraagt.

Jeanne Dijkstra